Omschrijving
Het Looshaus is het gebouw van Adolf Loos aan de Michaelerplatz, tegenover de Hofburg, dat in 1910 een schandaal veroorzaakte met zijn gladde, kale gevel op een paar stappen van het keizerlijk paleis. Het werd in 1912 voltooid en geldt nu als een van de iconen van het Weense modernisme.
Loos kreeg de opdracht in 1909, nadat een ontwerpwedstrijd voor de plek geen overtuigende winnaar had opgeleverd.
De onderste verdiepingen, gebouwd als winkel van de kleermakers Goldman & Salatsch, zijn bekleed met groen cipollinomarmer van het Griekse eiland Euboea. Hun Toscaanse zuilen geven antwoord op de portiek van de Michaelerkirche aan hetzelfde plein. Daarboven hebben de woonverdiepingen gewoon pleisterwerk, zonder enige versiering behalve koperen bloembakken.
Het was ook een van de eerste gebouwen van Wenen in gewapend beton, waardoor Loos binnen kon spelen met grote ruimtes, tussenverdiepingen en plafonds van verschillende hoogte, met een lichtkoepel boven het hoofdtrappenhuis.
De kale bovenverdiepingen leidden tot een schandaal in de pers, en de bouw werd stilgelegd vanwege de 'onfatsoenlijke naaktheid' van de gevel. Pas toen Loos ermee instemde de bloembakken toe te voegen, ging het werk verder, en hij verdedigde zijn ontwerp in openbare lezingen. De Weners noemden het 'het huis zonder wenkbrauwen', omdat de ramen de gebruikelijke kroonlijsten missen.
Volgens een verhaal vond keizer Frans Jozef het zo lelijk dat hij de paleisuitgang aan de Michaelerplatz niet meer gebruikte en de ramen die erop uitkeken liet dichttimmeren, om het nooit te hoeven zien. Een andere legende zegt dat de bloembakken de vorm hebben van de aartshertogelijke hoed, een knipoog naar het paleis aan de overkant van het plein.
Daarna had het huis meerdere levens. Onder de nazi's werd de winkel een showroom voor Opel-auto's, en in 1947 werd het gebouw een beschermd monument. Raiffeisenbank kocht het in 1987 en gaf de winkelverdiepingen tegen 1990 hun oorspronkelijke uiterlijk terug.
Loos kreeg de opdracht in 1909, nadat een ontwerpwedstrijd voor de plek geen overtuigende winnaar had opgeleverd.
De onderste verdiepingen, gebouwd als winkel van de kleermakers Goldman & Salatsch, zijn bekleed met groen cipollinomarmer van het Griekse eiland Euboea. Hun Toscaanse zuilen geven antwoord op de portiek van de Michaelerkirche aan hetzelfde plein. Daarboven hebben de woonverdiepingen gewoon pleisterwerk, zonder enige versiering behalve koperen bloembakken.
Het was ook een van de eerste gebouwen van Wenen in gewapend beton, waardoor Loos binnen kon spelen met grote ruimtes, tussenverdiepingen en plafonds van verschillende hoogte, met een lichtkoepel boven het hoofdtrappenhuis.
De kale bovenverdiepingen leidden tot een schandaal in de pers, en de bouw werd stilgelegd vanwege de 'onfatsoenlijke naaktheid' van de gevel. Pas toen Loos ermee instemde de bloembakken toe te voegen, ging het werk verder, en hij verdedigde zijn ontwerp in openbare lezingen. De Weners noemden het 'het huis zonder wenkbrauwen', omdat de ramen de gebruikelijke kroonlijsten missen.
Volgens een verhaal vond keizer Frans Jozef het zo lelijk dat hij de paleisuitgang aan de Michaelerplatz niet meer gebruikte en de ramen die erop uitkeken liet dichttimmeren, om het nooit te hoeven zien. Een andere legende zegt dat de bloembakken de vorm hebben van de aartshertogelijke hoed, een knipoog naar het paleis aan de overkant van het plein.
Daarna had het huis meerdere levens. Onder de nazi's werd de winkel een showroom voor Opel-auto's, en in 1947 werd het gebouw een beschermd monument. Raiffeisenbank kocht het in 1987 en gaf de winkelverdiepingen tegen 1990 hun oorspronkelijke uiterlijk terug.